In 2008 heeft het programma ‘Het uur van de wolf’ een uitzending gebracht van fotograaf Frits Weeda met als titel ‘Fotograaf zonder camera’.
Deze fotograaf heeft maar zeven jaar gefotografeerd waarna bij zijn camera nooit meerheeft aangeraakt. In deze zeven jaar (1958 tot 1965) heeft hij een aantal bijzondere series gemaakt van het leven in en rond Amsterdam. Hierbij legde hij de schaduwzijde van deze stad vast.
Later is van deze serie foto’s een boek uitgebracht genaamd ”In de schaduw van de welvaart”. Helaas is dit boek niet meer te koop. Het geeft een hele mooie kijk van een tijdsperiode. In de tijd dat de stad opbloeide en nieuwe snelwegen, moderne gebouwen ed. werden ontwikkeld en gebouwd legde frits de afbraak van de stad vast. Als je de uitzending bekijkt zal je al snel bemerken dat Frits Weeda een romanticus is die zijn gevoel in de foto legt en hierin helemaal in opgaat. Een mooie uitspraak in die mij nog altijd bijstaat is ‘Een plaatje houdt op bij de rand van de foto en dan begint het verhaal’. Na een aantal jaren is de uitzending nog steeds te bekijken op het internet.
De uitzending: Fotograaf zonder camera.
Amsterdam: Uit de serie die over de afbraak van de stad plaats ik twee foto’s die ik heb kunnen vinden. In de uitzending verteld Frits Weeda hoe hij met zijn Rolleiflex 6×6 te werk gaat. De camera altijd op zijn buik. Scherp stellen en dan niet meer door de schachtzoeker kijken. Gewoon om je heen kijken en dan op een gegeven moment afdrukken. Het meten van licht doet deze fotograaf niet. Uit ervaring weet hij hoe de camera ingesteld moet worden. Dit wordt in de uitzending natuurlijk
stoer verteld. Maar als ik naar mijn eigen Rolleiflex kijk zit er een mooi tabelletje op hoe je de camera moet instellen bij een bepaalde lichtomstandigheid. Maar uiteindelijk gaat het natuurlijk om het plaatje. Zeker in de huidige tijd is de serie van Frits Weeda een aanwinst voor een museum. Het geeft een hele goede kijk op een bepaalde tijdsperiode. Wat ik erg leuk vind in deze uitzending is dat men met Frits Weeda de donkere kamer ingaat en men zijn gang laat gaan. Gestommel, gemompel, uitzoeken, belichten en ontwikkelen (tot doordrukken een toe) van foto’s kan je zien. Persoonlijk vind ik dit een lust voor het oog om te zien hoe zo’n oude rot met gepaste eenvoud een mooie foto op papier zet.
Autowrakken: Ook hier is deze fotograaf beroemd om. Frits Weeda heeft een hele serie foto’s gemaakt over autowrakken. Ik heb deze serie gezien en ben verbaast over hoe men in die tijd omging met autowrakken. Op de meest vreemde plaatsen kwam je een autowrak tegen. En natuurlijk werd door de plaatselijke jeugd dankbaar gebruik van gemaakt van deze objecten.
Prive: In de uitzending verteld Frits over foto’s die hij gemaakt heeft bij hem thuis en familie en vrienden. En dat hij moeite heeft om zulke foto’s te maken en laten zien. ‘Wat hebben andere mensen met zulke foto’s te maken’. Een soort van fatsoen die we tegenwoordig bijna niet meer tegenkomen. Ik had graag een foto willen laten zien die hij gemaakt heeft op een zolderkamer. Het gebruik van licht, schaduw en onderwerp zijn heel bijzonder. In de uitzending wordt deze foto wel getoond.
Mocht je een uurtje niets te doen hebben bekijk dan nog eens de uitzending.
Wil je meer foto’s zien heb ik hier een ingang naar een beeldbank met een hele serie zwart/wit beelden van deze fotograaf. BeeldBank Amsterdam
Chris
